«...Είναι ένας τόπος ηττημένος...» PDF Εκτύπωση E-mail
16.06.11
δρόμους της Αθήνας», «Θεία – Σοφούλα», «Ζωή πορφυρογέννητη», «Δούκισσα της Το διοικητικό συμβούλιο του ΔΗΠΕΘΕ, προεξάρχοντος του Δημάρχου Σερρών, αποφάσισε την προκήρυξη ενδιαφέροντος για την κάλυψη της θέσης του καλλιτεχνικού διευθυντή, θέση που μέχρι σήμερα κρατά ο Θοδωρής Γκόνης. Εμμέσως πλην σαφώς, με τον τρόπο αυτό το δ.σ. «έδειξε την πόρτα» στο νυν καλλιτεχνικό διευθυντή. Θέμα χρόνου πια η απομάκρυνση του.

Με δεδομένη λοιπόν την απόφαση αυτή, κρίνουμε πως η επανάληψη θέσεων και απόψεων που δημοσίως έχουν διατυπωθεί και κατατεθεί, για την σημαντική προσφορά του Θοδωρή Γκόνη στην πολιτισμική αναβάθμιση της πόλης των Σερρών, θα ήταν μάταιη. Πολύ δε περισσότερο δε, τη στιγμή που «συντεταγμένα» έχει τροχοδρομηθεί η άμεση απομάκρυνσή του.
Αντί λοιπόν οποιασδήποτε δικής μας αναφοράς θα επιχειρήσουμε να μιλήσουμε μέσα από τα ίδια τα κείμενα του Θοδωρή Γκόνη. Ίσως με τον τρόπο αυτό αποδώσουμε πιστότερα την απάντηση που, πιθανά, έδινε ο ίδιος σ’ αυτό το ιδιότυπο «κυνήγι μαγισσών» που «κατατρώει τις σάρκες» της πόλης μας εδώ και χρόνια.

Ο Θοδωρής Γκόνης μιλάει μέσα από τα κείμενά του

«Περπατώ χωρίς να κοιτάζω κανέναν, σαν του τυφλούς που ανοίγουν δρόμο.

Τρέχω σε πλατείες, ανεβαίνω σε γέφυρες, μπαίνω σε λεωφορεία, ταξί, σινεμά, θέατρα, μπαρ, ξενοδοχεία. Σημαδεύω γωνίες και φανάρια, τους κλείνω πονηρά το μάτι. Κρύβομαι σε σήραγγες και σκοτεινά τούνελ, βουλιάζω σε κατακόμβες.

Βγαίνω σε φωτεινές βιτρίνες, κοιτάζομαι. Όλοι νομίζουν ότι βλέπω το είδωλό μου, όμως εγώ βλέπω τη ζωή και το θάνατό μου, τις γυναίκες όλου του κόσμου, τη μητέρα μου να μου χαμογελά λυπημένη…

Η ζωή είναι στις πατούσες, στο δρόμο...

Φτάνω σε μια πόρτα ψηλή, κλειδωμένη, με το κλειδί του πατέρα. Ψάχνω το κλειδί μα δεν το βρίσκω. Σπάω την πόρτα, μπαίνω. Είναι όλοι εκεί…

Ο κύκλος της οικογένειας…Τι έκανα, τι έκανες, τι έχουμε κάνει. Σημαίες, παράσημα, νίκες, κορνίζες, έπαινοι, οικογενειακά σουξέ χιλιοτραγουδισμένα, βαρετά, σκυλάδικα, ανέκδοτα αισχρά, λόγια χυδαία, λόγια που σκαλίζουν σε απομονωμένες σκοπιές αγριεμένοι φαντάροι, το γέλιο το τρελό, το πούστικο ψέμα.

Βγάζω από την τσέπη μου τη σπασμένη κιμωλία κι αρχίζω να γράφω παντού. Άλλη γραφή, άλλη αλφάβητος. Καλώ το κύμα να σβήσει τα παλιά, να φέρει άλλα χαλίκια, άλλα βότσαλα στο στόμα μου…

Γράφω ώσπου η κιμωλία να γίνει λεπίδα, μαχαίρι δίκοπο, μέχρι κι ο βράχος να φωνάξει κι η πέτρα ν’ αναπνεύσει σαν στήθος…

Υπάρχουν σπίτια σαν τη νεκρά θάλασσα, σπίτια ακίνητα που τα κατοικεί η γυναίκα του Λωτ. Οι βρύσες τους τρέχουν νερό αρμυρό, φαρμάκι, νερό του Σοδομά. Παντού σιωπή. Όλα εισπνέουν λύπη, λύπη και φόβο.

Κι είναι και άλλα που μέσα τους κυλά ο Ιορδάνης ποταμός. Γλυκά νερά, χλόη και δέντρα. Πόρτες ορθάνοιχτες, χωρίς κλειδιά, παράθυρα που τραβούν το σπίτι στ’ ανοιχτά και σκάλες, σκάλες ατέλειωτες, που τις πατά, τις τρίβει η ζωή…

Γνώριζα πολύ καλά ότι δεν έπρεπε να βασίζομαι στην ευγνωμοσύνη των ανδρών. Είναι όλοι τους αχάριστοι, μικρόδοξοι, κενόδοξοι…

Μόνο ο τρόπος που μετακινείστε έχει αλλάξει. Ο τρόπος που σκέφτεστε, που ζείτε, είναι ο ίδιος, απαράλλακτος, ακίνητος. Παντού επαίτες, απλωμένα χέρια, ψεύτικα κλάματα. Δίπλα στους επαγγελματίες φιλάνθρωποι, ύαινες…

Ξέρεις, η κόλαση έχει τα πάντα: χρήματα, δόξα, εξουσία, ανέσεις, ευκολία. Αγάπη δεν έχει και καλοσύνη. Είναι ένας τόπος ηττημένος…»

(Χρησιμοποιήθηκαν αποσπάσματα από τα παρακάτω κείμενα: «Ένα κορίτσι στους δρόμους της Αθήνας», «Θεία Σοφούλα», «Ζωή πορφυρογέννητη», «Δουκίσσης Πλακεντίας», «Κλεόπα Μαλατέστα». Όλα τα κείμενα περιλαμβάνονται στο βιβλίο του Θοδωρή Γκόνη «Καρόλου Ντηλ και Τσιμισκή», από τις εκδόσεις ΑΓΡΑ)
 
< Προηγ.   Επόμ. >
Designed by CompuLogic Hellas
CompuLogic Hellas and CompuLogic Hellas