Κάντε κάτι, το πολιτικό μας σύστημα κινδυνεύει!!! PDF Εκτύπωση E-mail
04.03.08

Επώνυμοι γραφιάδες μεγάλων εκδοτικών συγκροτημάτων (και όχι μόνον) κρούουν εδώ και μήνες τον κώδωνα του κινδύνου, μ’ αφορμή τις συνέπειες που μπορεί να επιφέρει η συνεχής κατακρήμνιση (σε επίπεδο εντυπώσεων και σφυγμομετρήσεων) του δικομματικού πολιτικού μας συστήματος.

Ως στυλοβάτες της «συνεχούς και αταλάντευτης» πορείας της χώρας προς τα εμπρός, ως «αυτόκλητοι» υπερασπιστές της καθεστηκυίας τάξης, ως «ιεροκήρυκες» που τρομάζουν στην ιδέα της αμφισβήτησης των οσίων του Έθνους, κηρύσσουν από τον «άμβωνα» τον λόγο της ευθύνης και της συνέπειας.

Τελευταίο χαρακτηριστικό δείγμα γραφής αυτό του κ. Ψυχάρη στο κυριακάτικο «ΒΗΜΑ».

«Κινδυνεύουν σήμερα τα κεκτημένα;» αναρωτιέται ρητορικά, εννοώντας τα βήματα που έχει κάνει η Δημοκρατία μας στα χρόνια της μεταπολίτευσης και συνεχίζει:

«Είναι παράδοξο, αλλά αληθές, ότι η κοινή γνώμη εμφανίζεται απογοητευμένη από τα (δύο μεγάλα, κυρίως) κόμματα και τις ηγεσίες τους. Όχι για όσα κάνουν, αλλά περισσότερο για όσα δεν πράττουν. Η χώρα μοιάζει παγιδευμένη σε βάλτο, ο οποίος με τον καιρό γίνεται και δύσοσμος καθώς τα άνθη του κακού θάλλουν στις παρυφές της εξουσίας. Και η χώρα όζει σκανδάλων…

Η πολυσυζητημένη ανατροπή του Δικομματισμού είναι μια περίπτωση, που μπορεί όμως να έχει συνέπειες επιβαρυντικές, όπως δείχνει όχι μόνον το παράδειγμα άλλων χωρών αλλά όπως μαρτυρεί και η πολιτική ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας.

Το δέον γενέσθαι ανήκει στις πολιτικές ηγεσίες…».

Τι μας λέει, λοιπόν, ο επώνυμος αρθρογράφος της εφημερίδας; Κοιτάξτε, λέει εν ολίγοις, πράγματι η κατάσταση θυμίζει δύσοσμο βάλτο, σαφώς υπάρχουν ευθύνες, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα αμφισβητήσουμε και τα κεκτημένα τόσων χρόνων. Η ανατροπή του Δικομματισμού (ή όποια ανατροπή, λέμε εμείς) εγκυμονεί κινδύνους για τη σταθερότητα του πολιτικού μας συστήματος (αυτού έστω του βάλτου). Τι μένει λοιπόν; Μα να σώσουμε ότι μπορούμε. Να πείσουμε την (περίεργη!) κοινή γνώμη ότι το μέλλον αυτού του τόπου είναι συνέχεια του παρελθόντος. Και για να το πετύχουμε το μόνο που χρειάζεται ένα γερό «λίφτινγκ», ή αλλιώς γενναίες αποφάσεις από επιτελικά στελέχη των δύο κομμάτων. Έτσι απλά!!!

Την ίδια στιγμή, μέσα στις σελίδες της ίδιας εφημερίδας, παρατίθεται δημοσκόπηση με τον τίτλο «Σήμα κινδύνου», σύμφωνα με την οποία η κοινωνία μας αμφισβητεί και δείχνει έτοιμη και διαθέσιμη να τιμωρήσει τις κυρίαρχες στα χρόνια της μεταπολίτευσης πολιτικές δυνάμεις. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα τα δύο μεγάλα κόμματα βρίσκονται σε καθεστώς σύγχυσης, κυριαρχούνται από μετριότητες και αντιστοίχως δεν διαχειρίζονται καλά την εξουσία ή δεν είναι σε θέση να την ασκήσουν. 

Η αναντίρρητη λοιπόν πραγματικότητα, αυτή που δείχνει πως το πολιτικό μας σύστημα νοσεί, πως έχει προ πολλού αγγίξει τα όρια των αντοχών του, πως για πρώτη φορά με τόσο έκδηλο τρόπο οι ίδιοι οι πολίτες το απαξιώνουν πλήρως, εκλαμβάνεται από τους εκπροσώπους της «ιθύνουσας τάξης» ως ένα «Σήμα κινδύνου» για την ενδεχόμενη απώλεια των κεκτημένων. Συνιστά δε, κατά τη γνώμη των ίδιων, μια περιστασιακή «παραδοξότητα» που χρήζει άμεσης αντιμετώπισης με σειρά «διορθωτικών» κινήσεων και «σωστών» πρωτοβουλιών.

Όταν, λοιπόν, η κοινή γνώμη μεταστρέφεται, εκφράζοντας στην ουσία το θυμό και την άρνησή της για το θέατρο «σκιών» που παίζεται πίσω από τις πλάτες της, τότε συμπεριφέρεται «παράδοξα». Όταν, αντιθέτως, υπερθεματίζει την πολιτική της εναλλαγής των δύο μεγάλων κομμάτων στην εξουσία τότε εκφράζεται με υπευθυνότητα.

Αυτού του είδους οι απόψεις πιστεύουμε πως θέτουν υπό αμφισβήτηση το αναφαίρετο δικαίωμα του Έλληνα πολίτη να αυτοκαθορίζεται και να παρεμβαίνει με ουσιαστικό τρόπο στο πολιτικό γίγνεσθαι και γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο χρέος του ίδιου του πολίτη είναι να δώσει την δέουσα απάντηση τόσο σ’ αυτούς που τις εκφράζουν όσο και σ’ αυτούς που τις υποκινούν.

Η κοινωνία μας, για πρώτη φορά, μετά από πάρα πολλά χρόνια νοιώθει, αφουγκράζεται τους τριγμούς ενός συστήματος που εδώ και καιρό τρέφεται από τις ίδιες του τις αδυναμίες. Ο τρόπος που αντιδρά, ο τρόπος που προσπαθεί να αμυνθεί δεν συνιστά τίποτα άλλο παρά την αντίδραση ενός οργανισμού που προσπαθεί να αντιμετωπίσει τα παθογενή συμπτώματα.

Αυτός, άλλωστε, είναι και ο μοναδικός υγιής τρόπος που διαθέτουμε για να ξαναβρούμε το βηματισμό μας, για να δώσουμε αξιοπιστία στο πολιτικό μας σύστημα. Οι πολίτες το έχουν αντιληφθεί, καιρός να το αντιληφθούν και αυτοί που συντηρούν ή συντηρούνται από τις ανεπάρκειές του.

 
< Προηγ.   Επόμ. >
Designed by CompuLogic Hellas
CompuLogic Hellas and CompuLogic Hellas