Το ξεκίνημα της νέας χρονιάς, αφετηρία για να ξαναβρούμε το βηματισμό μας PDF Εκτύπωση E-mail
05.01.09

Οι μέρες των γιορτών και δη αυτών των Χριστουγέννων και της πρωτοχρονιάς, πέραν του ακριβού περιτυλίγματος που διαθέτουν, κουβαλούν και πληθώρα αγαθών συναισθημάτων, καθώς και ζεστών αναμνήσεων που καταφέρνουν και επιβιώνουν μέσα από τον ορυμαγδό του άκριτου καταναλωτισμού. Κυρίως μιλούμε για τα ανυπόκριτα συναισθήματα που εκφράζουν τα βλέμματα των μικρών παιδιών. Βλέμματα που παιχνιδίζουν μπροστά στο φεγγοβόλημα των φωτισμένων δένδρων, που ανοίγουν διάπλατα μπροστά στις κατάφορτες από δώρα και παιχνίδια βιτρίνες των καταστημάτων, που γεμίζουν από μεγάλη προσμονή μπροστά στη θέα των στρωμένων με μύρια όσα «καλούδια» τραπεζιών, που αναζητούν εναγωνίως το χάδι και τη ζεστασιά των συγγενικών προσώπων. Βλέμματα γεμάτα γλυκύτητα και προσμονή στα οποία, εντέλει, αναγνωρίζουμε τις δικές μας παιδικές μνήμες.

Ίσως να ακούγονται τετριμμένα και ολίγον τι παλαιομοδίτικα τα παραπάνω, αλλά δυστυχώς στην πράξη και δη στις περιόδους των γιορτών, αποδεικνύεται πως οι πλέον κοινότοπες στιγμές έχουν τη δική τους μοναδικότητα. Μας διαφεύγει, δυστυχώς, μέσα στους αδυσώπητους ρυθμούς της καθημερινότητας, πως η προσωπική μας διαδρομή γράφεται όχι τόσο με τα μεγάλα γεγονότα που τη στιγματίζουν αλλά με τα μικρά καθημερινά, αυτά που της δίνουν ειρμό και συνέχεια.

Ιεραρχούμε τις ανάγκες μας, τις επιθυμίες μας, τη ζωή μας, στη βάση μιας σειράς προτεραιοτήτων που στην ουσία λειτουργούν ως προφάσεις που έρχονται να συντηρήσουν τα αδιέξοδά μας. Ώσπου σε μια στιγμή ανάπαυλας, που οι εντάσεις καταλαγιάζουν, που η ευχάριστη μουσική διαχέεται στο δωμάτιο, που τα γέλια των παιδιών ακούγονται σαν το τιτίβισμα των πουλιών την Άνοιξη, συνειδητοποιούμε τη ματαιότητα μιας σειράς επιλογών μας. Συνειδητοποιούμε πως βάζοντας ολοένα και μεγαλύτερους στόχους, κυνηγώντας ολοένα και περισσότερες χίμαιρες, χάνουμε το παιχνίδι της καθημερινότητας, χάνουμε εντέλει το ίδιο το περιεχόμενο της ζωής που γλιστρά μέσα από τα χέρια μας.

Παρόλα αυτά, από την επόμενη κιόλας ημέρα, που θα καθίσουμε στο γραφείο μας, που θα ξαναβρεθούμε στο χώρο της δουλειάς μας, που θα ξαναπερπατήσουμε στους πολύβουους δρόμους της πόλης, οι όποιες σκέψεις έχουμε κάνει θα υποχωρήσουν ατάκτως για μια ακόμη φορά, παραχωρώντας τη θέση τους στις συνήθεις προτεραιότητές μας. Ως την επόμενη ανάπαυλα, ως την επόμενη αργία.

Η ζωή μας εντέλει μία συνεχής υπεκφυγή, πού εκφράζει την αδυναμία μας να αντικρίσουμε τον εαυτό μας απογυμνωμένο στον καθρέφτη, που δείχνει πόσο έτοιμοι είμαστε να παλέψουμε για τα «μεγάλα» και πόσο λίγοι είμαστε για να διεκδικήσουμε τα «μικρά».

Να ελπίσουμε, λοιπόν και να ευχηθούμε πως στο διάβα αυτής της νέας χρονιάς που έχει ήδη κάνει τα πρώτα της βήματα, θα μπορέσουμε να διεκδικήσουμε τα «μικρά» και καθημερινά, αυτά που κάνουν τη ζωή μας περισσότερο ανθρώπινη.

 
< Προηγ.   Επόμ. >
Designed by CompuLogic Hellas
CompuLogic Hellas and CompuLogic Hellas