Οι ντελάληδες της αρπαχτής PDF Εκτύπωση E-mail
20.01.09

Η βάναυση κακοποίηση της αισθητικής μας είναι σύνηθες (πλέον) φαινόμενο της καθημερινότητάς μας. Από την αγενή έως άξεστη συμπεριφορά ημών των ιδίων, έως την πραγματικά προσβλητική εικόνα που παρουσιάζουν τα περισσότερα ΜΜΕ, η αισθητική μας έχει καταντήσει ξεσκισμένο κουρέλι που αποκαλύπτει την απόλυτη γύμνια μας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα (και αφορμή για αυτό το κείμενο) είναι η προβολή τις τελευταίες ημέρες, είτε μέσα από τις πλέον κακόγουστες αφίσες, είτε (και κυρίως) από τις μικροφωνικές εγκαταστάσεις αυτοκινήτου που περιφέρονταν στην πόλη, είτε διαμέσου των τηλεοράσεων, μιας θεατρικής επιθεώρησης της οποίας ο τίτλος παραπέμπει ευθέως σε πορνογραφική ταινία του συρμού.

Η ιστορία σαφώς και δεν είναι καινούργια. Χρόνια τώρα και σε συγκεκριμένες χρονικές περιόδους περιοδεύοντα θεατρικά σχήματα της αρπαχτής, με δύο τρεις επώνυμους πρωταγωνιστές στη σύνθεσή τους (που εκποιούν με τον πλέον ανενδοίαστο τρόπο  το όποιο παρελθόν έχουν), περιφέρουν την ευτελή πραμάτεια τους από πόλη σε πόλη, προσβάλλοντας με τον χειρότερο τρόπο αρχικά τους ίδιους, στη συνέχεια το θέατρο και στο τέλος τους ίδιους τους πολίτες. Με το πρόσχημα  του ιδιαίτερου χαρακτήρα που έχει η θεατρική επιθεώρηση, ντύνουν την τρέχουσα πολιτική επικαιρότητα με τους χυδαιότερους σεξουαλικούς υπαινιγμούς, ελπίζοντας και προσδοκώντας «το γαργάλημα του υπογαστρίου», που απ’ ότι φαίνεται αποδίδει καρπούς.

Εύλογα, βέβαια, θα μπορούσε κάποιος (ή κάποιοι) να υποστηρίξει πως ουδείς μπορεί να στερήσει το δικαίωμα της ύπαρξης τέτοιου είδους σχημάτων, πολύ δε περισσότερο το δικαίωμα να πουλήσουν την όποια πραμάτεια τους όπου και όπως θέλουν, τη στιγμή μάλιστα που υπάρχουν αγοραστές.

Στο σημείο στο οποίο και κατηγορηματικά θα διαφωνήσουμε με την παραπάνω άποψη είναι στο «όπου και όπως θέλουν». Δεν μπορεί η ευτέλεια να γίνεται σημαία και να περιφέρεται στους δρόμους της πόλης, προκαλώντας την ανοχή ή και την αντοχή αυτών που σέβονται έστω και υποτυπωδώς τον εαυτό τους. Διότι αυτό που πρωτίστως οφείλουμε να υπερασπιστούμε σήμερα είναι αυτά τα τελευταία ίχνη αξιοπρέπειας που μας έχουν απομείνει.

Δικαιολογημένα, και πάλι, θα μπει το ερώτημα : καλά εδώ ο κόσμος καίγεται και εμείς θα κουβεντιάζουμε για τις θεατρικές αρπαχτές ή για την διαφύλαξη της αισθητικής μας;

Έ, λοιπόν, ναι. Στα μικρά καθημερινά δοκιμαζόμαστε, από αυτά εντέλει κρινόμαστε. Αν ο καθένας από εμάς αντιδρούσε στην βάναυση κακοποίηση της αισθητικής του, είναι σίγουρο πως και οι πόλεις μας και η ζωή μας θα ήταν διαφορετικές. Όσο, αντίθετα, ανεχόμαστε την ευτέλεια της καθημερινότητάς μας τόσο βαθύτερα βουλιάζουμε στο τέλμα.

Σαν αρχή και μόνον μπορούμε και επιβάλλεται να κάνουμε το απλό. Να ζητήσουμε από τη δημοτική Αρχή να απαγορέψει τους ντελάληδες να περιφέρουν το «εμπόρευμά» τους στην πόλη. Τους όποιους ντελάληδες. Υπάρχουν και άλλοι και μάλιστα πολλοί τρόποι ενημέρωσης του κοινού. Να σταματήσει με απόφαση του δημοτικού συμβουλίου Σερρών αυτή η συνεχής, χυδαία και προσβλητική ηχορύπανση. Αυτό θα μπορούσε να αποτελέσει το πρώτο βήμα. Το μόνο που χρειάζεται να βρεθεί ένας (έστω ένας ή μία) δημοτικός σύμβουλος να καταθέσει την πρόταση (δεν έχει πολιτικό κόστος). Θα είναι, αναμφισβήτητα, μια καλή αρχή.

 
< Προηγ.   Επόμ. >
Designed by CompuLogic Hellas
CompuLogic Hellas and CompuLogic Hellas